<< Επιστροφή
 
ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΙΣΗ: ΕΝΑ ΑΘΛΗΜΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ
   
 

Μεγάλες Μορφές  του Ευρωπαϊκού Μπάσκετ

Η ιστορία γράφεται από ανθρώπους για τους ανθρώπους και δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από ανθρώπινες πράξεις ξεχωριστές, ιδιαίτερες.  Το ίδιο συμβαίνει και με την ιστορία του μπάσκετ.  Άνθρωποι, σαν κι εμάς, σαν κι εσάς - ίσως λίγο ψηλότεροι - ήταν αυτοί που την έγραψαν.

Θα ήταν, λοιπόν, άδικο να καταγράφαμε την ιστορία του μπάσκετ, χωρίς να σταθούμε σ' αυτούς που με την παρουσία τους άλλαξαν τον. Είναι πολλοί που ξεχώρισαν στο πέρασμα του χρόνου.  Και είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάνοντας μια αναφορά στις μορφές του μπάσκετ - στον ευρωπαϊκό χώρο, τομέα του ενδιαφέροντός μας - πολλούς θα ξεχάσουμε.  Είναι μάλλον δύσκολο να συμφωνήσουμε όλοι ότι ένας παίκτης ξεχώρισε περισσότερο από τον άλλο.

Γνωρίζοντας, πάντως, αυτό τον κίνδυνο επιχειρούμε να παρουσιάσουμε τους κατά την άποψή μας - κι ίσως κατά τεκμήριο - καλύτερους Ευρωπαίους παίκτες.  Αθλητές που είτε σημάδεψαν το μπάσκετ στην ήπειρό μας, είτε έκαναν πράγματα και θαύματα στη χώρα τους.  Αθλητές που η μελάνη με την οποία γράφτηκε το όνομά τους είναι ανεξίτηλη.

Στις σελίδες που ακολουθούν γίνεται μνεία σε ονόματα του χθες (Κόρατς), μεγάλους παίκτες που δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας (Τσόσιτς, Πέτροβιτσς), παίκτες "θρύλους" (Μενεγκίν), αλλά και σύγχρονους άσους (Σαμπόνις).

Από ελληνικής πλευράς επιλέξαμε το δίδυμο της επιτυχίας.  Τον Νίκο Γκάλη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη.  Αυτούς που συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να περάσει το ελληνικό μπάσκετ από τα στενά δρομάκια στη λεωφόρο της επιτυχίας και της δόξας.


Παναγιώτης Γιαννάκης

Έχει φορέσει τη φανέλα της εθνικής ομάδας περισσότερες φορές από οποιοδήποτε άλλο.  Ντεπουτάρισε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1976, σε ηλικία 17 ετών, στον αγώνα Ελλάδας - Τσεχοσλοβακίας, στο πλαίσιο του τουρνουά "Δημήτρια".  Από τότε μέχρι σήμερα έχει φορέσει 331 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο και είναι δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών μετά τον Νίκο Γκάλη.  Ο "αιώνιος" αρχηγός!...

Το μπάσκετ είναι η ζωή του.  Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν σε ηλικία 15 ετών εμφανίστηκε στο πρωτάθλημα της Α' εθνικής.  Από τον Ιωνικό βρέθηκε στον Άρη και μετά στον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό.  Παίκτης νικητής, με απίστευτα αποθέματα δύναμης και πάθους.

Οι διακρίσεις του γεμίζουν βιβλίο.  Κατέκτησε - με τον Άρη - επτά πρωταθλήματα και έξι κύπελλα Ελλάδας.  Κυπελλούχος Ευρώπης το 1993, πήρε μέρος σε τέσσερα φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.  Πρωταθλητής και δευτεραθλητής Ευρώπης με την Εθνική, ανέβηκε μαζί με τους συμπαίκτες του στην τέταρτη θέση του κόσμου, στο τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Γεννήθηκε στις 1/1/1959


Νίκος Γκάλης 
Ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην Ευρώπη.  Ο Νίκος Γκάλης γεννήθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ από Έλληνες γονείς.  Ξεκίνησε ως μποξέρ αλλά αντί να γρονθοκοπεί τους αντιπάλους του προτίμησε να... βασανίζει τα καλάθια.  Και το έκανε με μοναδική μαεστρία.  Παίκτης ορχήστρα, ικανός να καταστρέψει κάθε αμυντικό σύστημα.

Πρώτος σκόρερ σε τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, σ' ένα παγκόσμιο, τρία τσάλεντζ ράουντ και αντίστοιχα προολυμπιακά τουρνουά.  Σε διάστημα 11 χρόνων (1980-1991) έπαιξε 168 φορές και σημείωσε 5.130 πόντους.  Κόντρα στον Παναμά στο Μουντομπάσκετ του 1986 πέτυχε 53 πόντους, ενώ 52 είχε πετύχει στο τσάλεντζ ράουντ του 1984 κόντρα στην Πολωνία.  Στη συλλογή του έχει ένα χρυσό κι ένα αργυρό μετάλλιο από τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 1987 και 1989.

Αντίστοιχα επιτεύγματα έχει στο ελληνικό πρωτάθλημα: Έντεκα φορές πρώτος σκόρερ και πρώτος σκόρερ όλων των εποχών, 8 φορές πρωταθλητής, 5 φορές κυπελλούχος.  Έπαιξε σε τέσσερα φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, χωρίς πάντως να κατακτήσει τίτλο.

Γεννήθηκε στις 23/7/1957.


Ντίνο Μενεγκίν
Ο ... "μίστερ Ευρώπη". Κι όχι μόνο μία, αλλά δύο φορές (το 1980 και το 1983) ο "Μίτο" κέρδισε αυτό τον τίτλο από το περιοδικό "Τζικάντι ντελ Μπάσκετ".

Αν η διάρκεια είναι αυτή που χαρακτηρίζει πετυχημένο έναν αθλητή, τότε ο Ντίνο Μενεγκίν είναι ο πρώτος των πρώτων.  Σταμάτησε να αγωνίζεται στα 45 του, αφού πρώτα συμπλήρωσε 271 συμμετοχές στην εθνική και πρόλαβε αυτό που λίγοι μπορούν να πετύχουν.  Το 1990, στις 14 Οκτωβρίου, έπαιξε κόντρα στον 17χρονο γιο του Αντρέα!!!  Στο πέρασμά του "τσάκισε" τους τίτλους.

Κατέκτησε 26 πρωταθλήματα Α΄ εθνικής στην Ιταλία και 12 κύπελλα.  Στην Ευρώπη πήρε 7 κύπελλα Πρωταθλητριών, ένα Κυπελλούχων, ένα Κόρατς και τρία διηπειρωτικά Κύπελλα.  Είχε τέσσερις συμμετοχές σε Ολυμπιάδες, όπου πήρε ένα ασημένιο μετάλλιο, καθώς και δύο χάλκινα σε Ευρωμπάσκετ.  Στην 28χρονη καριέρα του αντιμετώπισε 10 σοβαρούς τραυματισμούς.  Κι όχι μόνο άντεξε, αλλά έκανε τους συμπατριώτες του και όλη την Ευρώπη να υποκλιθούν μπροστά του.

Γεννήθηκε στις 18/1/1950.


Ντόρον Τζάμσι 
Είναι φυσικός διάδοχος του Μίκι Μπέργκοβιτς.  Με τις εμφανίσεις του στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας, απέδειξε ότι . . .τα διαμάντια είναι παντοτινά.  Παρά τα 34 χρόνια του ήταν και πάλι ο ηγέτης του Ισραήλ.

Όπως έκανε και στα προηγούμενα πέντε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα που αγωνίστηκε, όπου πάντα ήταν ψηλά στον πίνακα των σκόρερ.

Ξεκίνησε από το Μακάμπι Ραμάτ Γκαν και από το 1984 και μετά φόρεσε τη φανέλα της Μακάμπι Τλ Αβίβ.  Χωρίς να κερδίσει κανέναν ευρωπαϊκό τίτλο, το "γρήγορο πιστόλι" πρωταγωνίστησε για πολλά χρόνια σε σωματειακό επίπεδο κι έφτασε τρεις φορές σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, το 1987, το 1988 και το 1989, φορώντας πάντα τη φανέλα της Μακάμπι.

Γεννήθηκε στις 1/7/1961.


Άρβιντας Σαμπόνις  
Το "θαύμα της φύσης".  Χαρακτηρισμός που δικαιολογημένα αποδόθηκε στον ύψους 2μ21 Σαμπόνις.  Παρά το θεόρατο κορμί του χειρίζεται με δεξιοτεχνία την μπάλα, ενώ έχει αξιοζήλευτες επιδόσεις και στα σουτ τριών πόντων.  Ολοκληρωτικό μπάσκετ, από έναν ολοκληρωμένο παίκτη.

Πριν από 14 χρόνια ξεκίνησε από την Ελλάδα (!) η διεθνής καριέρα του Σαμπόνις.  Στη Θεσσαλονίκη κατέκτησε με την τότε Σοβιετική Ένωση το πρώτο του χρυσό μετάλλιο με την εθνική παίδων, στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Το 1982 πήρε μέρος στη "χρυσή" ανδρική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης στο Μουντομπάσκετ, ενώ τον επόμενο χρόνο κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στην αντίστοιχη διοργάνωση των εφήβων και το 1986 επίσης το αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, με την ανδρική ομάδα.          

Με τη Σοβιετική Ένωση έχει κερδίσει "ουκ ολίγες διακρίσεις" σε όλες τις διοργανώσεις, ενώ με τη Λιθουανία πήρε το χάλκινο μετάλλιο στην Ολυμπιάδα του 1992 και το αργυρό στο Ευρωμπάσκετ '95.

Σε σωματειακό επίπεδο έχει ανάλογες διακρίσεις με τη Ζαλγκίρις Κάουνας και τη Ρεάλ.  Έπαιξε και στη Φόρουμ Βαγιαδολίδ

Γεννήθηκε στις 19/12/1964.


Σεργκέι Μπέλοφ 
Παίκτης - θρύλος για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, ο Σεργκέι Μπέλοφ γνώρισε τη μέγιστη των τιμών: Μπήκε στο μουσείο του μπάσκετ, στο περιβόητο "Χολ οφ Φέιμ" του Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης.  Συμπληρώστε ακόμα ότι στο δημοψήφισμα του 1991 που διοργάνωσε η ΦΙΜΠΑ αναδείχτηκε ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών για τη "γηραιά" ήπειρο.

Σε ηλικία 11 χρονών ξεκίνησε το μπάσκετ στην Ουράλμας Σβέρτλοφσκ.  Μέχρι το τέλος της καριέρας του κέρδισε - με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας - 11 πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, ενώ με την εθνική ομάδα της χώρας του πήρε μέρος σε επτά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, από τα οποία τα τέσσερα τον βρήκαν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, σε δύο κατέκτησε αργυρό μετάλλιο και στο άλλο χάλκινο.  Πήρε μέρος σε τέσσερις Ολυμπιάδες (στη μια απ' αυτές το 1972 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο) και ισάριθμα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, όπου αναδείχτηκε δύο φορές πρωταθλητής, μία πήρε το αργυρό και μία το χάλκινο μετάλλιο.

Γεννήθηκε στις 23/1/1944.


Ρισάρ Ντακουρί 
Έχει κατακτήσει όλους τους ευρωπαϊκούς τίτλους.  Του έλειπε μέχρι το 1993 το Κύπελλο Πρωταθλητριών, αλλά μαζί με τα άλλα παιδιά του Μπόζινταρ Μαλίκοβιτς, έκανε την έκπληξη.  Χρίστηκε πρωταθλητής Ευρώπης στον τελικό του φάιναλ φορ που έγινε στην Αθήνα.

Καλός αμυντικός, αλλά και αξιόπιστη επιθετική λύση.  Κινητήριος μοχλός της Λιμόζ, αλλά και της εθνικής Γαλλίας, στην οποία πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες.

Στη μνήμη μας θα μείνουν για πάντα χαραγμένες οι μονομαχίες του με τον Νίκο Γκάλη, τον καιρό της παντοκρατορίας του Άρη και όχι μόνο...

Γεννήθηκε στις 6/7/1959.


Ραντιβόι Κόρατς
Παίκτης- θρύλος, που έμεινε αθάνατος, αφού το όνομά του δόθηκε στον τρίτο κατά τεκμήριο ευρωπαϊκό θεσμό.

Ένας δυνατός σέντερ με σπουδαία ποσοστά ευστοχίας, αν και στα χρόνια του η στατιστική δεν είχε μπει στο μπάσκετ.  Το 1965 φορώντας τη φανέλα της Κ.Κ Ζάγκρεμπ σε αγώνα του προκριματικού γύρου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών πέτυχε 99 πόντους κόντρα στην Άλβικ Στοκχόλμης.  Ρεκόρ που άντεξε 31 ολόκληρα χρόνια.

Η ζωή του Κόρατς ήταν δυστυχώς εξαιρετικά σύντομη.  Το 1967, πηγαίνοντας σε μια προπόνηση της μεικτής κόσμου, σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.  Δεν πρόλαβε να γευτεί τίτλους με την εθνική Γιουγκοσλαβίας, παρότι σε τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ.

Ο Ραντιβόι Κόρατς έχει τρεις. . . σίγουρες πρωτιές (1961, 1963, 1965), ενώ για το 1959 υπάρχουν αμφιβολίες.  Αρχικά είχαν δοθεί ως πρώτοι σκόρερ ο Ιταλός Αλεσίνι και ο Ρουμάνος Νόβατσεκ!...

Όπως και να 'χει το ζήτημα ο Γιουγκοσλάβος σέντερ άφησε εποχή, αλλά κι έναν ευρωπαϊκό θεσμό με... ονοματεπώνυμο!


Γουέιν Μπράμπεντερ
Γεννήθηκε στην Αμερική, τη χώρα που ανακάλυψε το μπάσκετ, αλλά πολιτογραφήθηκε Ισπανός κι έκανε μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη.

Τελειώνοντας το κολέγιο ο Μπράμπεντερ πήρε τη μεγάλη απόφαση να. . . περάσει τον Ατλαντικό.  Στις αρχές της δεκαετίας του '70 πρωτοεμφανίστηκε στην Ρεάλ.  Ύψους 1μ95, εξαιρετικός σουτέρ, ικανός να κερδίσει μια ομάδα μόνος του!. . . Γρήγορα απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα και το 1973 στη Βαρκελώνη φόρεσε το ασημένιο μετάλλιο με τη φανέλα της εθνικής Ισπανίας.

Με τη Ρεάλ, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1983, έπαιξε για μια τριετία στην Κάχα  Μαδρίδ.  Έχει κατακτήσει τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα κι ένα Ευρωπαϊκό Κύπελλο, σε συλλογικό επίπεδο.


Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο 
Ο άνθρωπος με τις περισσότερες συμμετοχές στην εθνική ομάδα της Ισπανίας.  Ο Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο, ο "Έπι" όπως προτιμούν να τον φωνάζουν οι φίλοι του μπάσκετ.  Χαρισματικός σκόρερ, γεννημένος ηγέτης, ένας από τους πιο σεμνούς παίκτες που πέρασαν από το ευρωπαϊκό μπάσκετ.  Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην εθνική της Ισπανίας στις 12 Μαΐου του 1979 στη Θεσσαλονίκη, κόντρα στη Γαλλία.

Το 1983 στη Ναντ πήρε το πρώτο του μετάλλιο (αργυρό).  Την επόμενη χρονιά ο Έπι οδήγησε την ομάδα του στον τελικό, κόντρα στην "ντριμ τιμ" των ΗΠΑ.  Στη Ρώμη το 1991 πήρε χάλκινο.  Έπαιξε σε τέσσερις Ολυμπιάδες, 8 Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και δύο Μουντομπάσκετ.  Φυσικά είναι ο πρώτος σκόρερ της εθνικής Ισπανίας.

Σε συλλογικό επίπεδο, το όνομά του είναι συνώνυμο της Μπαρτσελόνα, στην οποία πρόσφερε για 15 συναπτά έτη τις υπηρεσίες του.

Μέχρι και Διηπειρωτικό Κύπελλο κατάκτησε το 1985, ενώ την ίδια χρονιά πήρε και το Κύπελλο Κόρατς.  Έχει ακόμα δύο Κύπελλα Κυπελλούχων στη συλλογή του.

Γεννήθηκε στις 12/6/1959.


Ντράζεν Πέτροβιτς

"Μότσαρτ", "γιος του διαβόλου" κι άλλα πολλά ήταν τα προσωνύμια που απέδωσαν στον μεγάλο Ντράζεν Πέτροβιτς, έναν παίκτη που... βιάστηκε να κατακτήσει τον κόσμο, αλλά και να φύγει από κοντά μας.

Από την Σιμπένκα στην Τσιμπόνα και μετά στη Ρεάλ.  Οι σειρήνες του NBA τον κάλεσαν κι αυτός ανταποκρίθηκε.  Πόρτλαντ, Νιου Τζέρσεϊ Νετς και συνάμα βασικό στέλεχος στη Γιουγκοσλαβία και έπειτα στην Κροατία.  Εκεί κάπου ήταν το τέλος.  Πηγαίνοντας με το αυτοκίνητό του να συναντήσει της αποστολή της Κροατίας, σκοτώθηκε σ' ένα δρόμο της Γερμανίας.

Πρόλαβε να παίξει σε δυο τελικούς Κόρατς με τη Σιμπένκα, να πάρει δυο Ευρωπαϊκά Κύπελλα με την Τσιμπόνα κι ένα με τη Ρεάλ.  Με τη Γιουγκοσλαβία πήρε το χρυσό το 1989 στο Ζάγκρεμπ και την επόμενη χρονιά στην Αργεντινή, ενώ το 1988 (με τη Γιουγκοσλαβία) και το 1992 (με την Κροατία) πήρε αργυρό στις αντίστοιχες Ολυμπιάδες.

Στην κηδεία του ράγισε όλη η Γιουγκοσλαβία, δάκρυσε όλος ο κόσμος.


Κρέζιμιρ Τσόσιτς
Είναι ο πρώτος Ευρωπαίος παίκτης ο οποίος έγινε ντραφτ (το 1973 από τους Λ.Α. Λέικερς).  Σταμάτησε το μπάσκετ στα 39 του, χωρίς να έχει πάρει κάποιον ευρωπαϊκό τίτλο σε σωματειακό επίπεδο, αλλά με πολλές περγαμηνές.

Ο Τσόσιτς έπαιξε στη Ζαντάρ, την Ολύμπια Λουμπλιάνα, τον Ερυθρό Αστέρα και την Μπολόνια, με την οποία έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών όπου έχασε από την Μακάμπι.

Ό, τι δεν πέτυχε σε σωματειακό επίπεδο, το πέτυχε με την εθνική Γιουγκοσλαβίας.  Έπαιξε σε εννέα τελικές φάσεις Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.  Από το 1967 μέχρι το 1983 γεύτηκε πάνω από 50 νίκες, κάτι που κανείς άλλος στον κόσμο δεν έχει καταφέρει.

Ο "Κρέζο", όπως χαϊδευτικά τον φώναζαν, έχασε το 1995 την μάχη με την επάρατη νόσο.  Άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Αμερικής.  Στην κηδεία του βρέθηκαν, ενωμένοι από τον κοινό πόνο, Σέρβοι και Κροάτες.

Ήταν ο πρεσβευτής της χώρας του και έφυγε με τον άτυπο τίτλο του πρεσβευτή της ειρήνης.


Εβρέ Ντιμπουισόν
Με γαλλική φινέτσα, αγγελικό πρόσωπο και... δολοφονικό χέρι, ο Ερβέ Ντιμπουισόν άφησε πίσω του συντρίμμια!... Το να καταφέρει κανείς να τον περιορίσει ήταν δύσκολη υπόθεση.  Και μόνο το ότι είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στη Γαλλία και συνάμα ο μόνος παίκτης που έχει σπάσει το φράγμα των 10.000 πόντων, αποδεικνύει του λόγου μας το αληθές.

Ο Ντιμπουισόν - πονοκέφαλος και για την Εθνική μας ομάδα, όσες φορές βρέθηκε αντίπαλός της - έχει συνάμα και το ρεκόρ παραγωγικότητας σ' ένα παιχνίδι.  Παίκτης γεννημένος για ... ρεκόρ.


Μίκι Μπέργκοβιτς
Αν όχι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών στο Ισραήλ, είναι σίγουρα ο παίκτης με τη μεγαλύτερη αντοχή.  Έφτασε στα 42 και ακόμα παίζει!!!  Μια. . . καλαθομηχανή, που δεν σταματούσε να "πυροβολεί" από κάθε απόσταση.

Ο Μπέργκοβιτς αγωνίστηκε στο συντριπτικά μεγάλο μέρος της καριέρας του στην Μακάμπι του Τελ Αβίβ, όπου συμμετείχε στο ρόστερ της ομάδας μέχρι τα 40 του χρόνια.  Στη συνέχεια πέρασε από την Μακάμπι Ρισόν, την Χάποελ Τελ Αβίβ και την Χάποελ Ιερουσαλήμ.

Δύο φορές χρίστηκε πρωταθλητής Ευρώπης με την Μακάμπι του Τελ Αβίβ, ενώ σε εθνικό επίπεδο έχει φορέσει το αργυρό μετάλλιο στο στήθος, στο Ευρωμπάσκετ του 1979.  Είναι μάλιστα ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα πίσω από τον Νίκο Γκάλη και τον Τσεχοσλοβάκο Μπράμπενετς.


Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι
Συνέδεσε το όνομά του με την μεγάλη Καντού.  Βασικό πλέι μέικερ της Ιταλίας για πολλά χρόνια.  Φόρεσε 278 φορές τη φανέλα της εθνικής και πέτυχε 2.209 πόντους.

Ντεπουτάρισε στην εθνική στις 21/8/1971 και η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του '83 στη Ναντ.  Πήρε αργυρό μετάλλιο στη Μόσχα το 1980, τρία χάλκινα (στο Έσσεν το 1971, το Βελιγράδι τέσσερα χρόνια αργότερα και την Στουτγκάρδη το 1985), ενώ έκανε ατομικό ρεκόρ πόντων (26) κόντρα στην Ισπανία του 1975.

Τις μεγάλες του στιγμές έζησε με τη φανέλα της Καντού, με την οποία κέρδισε τρία πρωταθλήματα Ιταλίας, αλλά και -το σημαντικότερο- επτά Ευρωπαϊκά Κύπελλα (δύο Πρωταθλητριών, δύο Κυπελλούχων και τρία Κόρατς).

Μετά από μια καριέρα γεμάτη επιτυχίες ο Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι δεν θα μπορούσε να μείνει μακριά από το χώρο που αγάπησε και τον αγάπησε.  Έγινε αντιπρόεδρος της Κλίαρ Καντού, της ομάδας που υπηρετεί όλη του τη ζωή. . .

Γεννήθηκε στις 20/1/1957.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     
    Αρχή σελίδας   
 
 

LEONARDO DA VINCI - TRAINING FOR LIFE